Sika deer — size comparison

The sika deer (Cervus nippon) originates in East Asia. It inhabits forests, scrub and reedbeds and also occurs outside its native range through introductions. Males have branching antlers, while a spotted coat is among the species' most recognisable features.

It eats leaves, grasses and fruit. It uses feeding grounds adjoining tree and tall-vegetation cover. Seasonal plant availability affects food choice and movement. The animals are vigilant and swim well, allowing them to cross water obstacles.

Group organisation changes seasonally. During the rut males give loud calls and compete for females. Antlers are shed and regrown annually. In Japan sika have long coexisted with people in temple landscapes as well.

Dorosłe zwierzęta mają zróżnicowaną wielkość zależnie od płci i populacji; plansza używa porównawczego punktu około 80 cm w barku, w zakresie 64–109 cm. Wysokość w barku mierzy się pionowo od podłoża do najwyższego punktu tułowia nad łopatką. Nie wlicza się rogów, poroża, uszu ani uniesionej głowy, dlatego ozdoby widoczne na ilustracji nie zmieniają porównania. Wartość na planszy jest zaokrąglonym punktem dla dorosłego osobnika, a nie granicą wielkości całego gatunku. Rzeczywiste wymiary zależą od wieku, płci, kondycji oraz regionu. Dostępność pokarmu i warunki siedliska także wpływają na rozmiar lokalnych populacji. Mapa pokazuje przybliżony zasięg, a nie obecność w każdym zaznaczonym miejscu. W obrębie jednego gatunku wielkość może różnić się między populacjami, a publikowane przedziały często łączą pomiary z różnych obszarów. Dlatego pojedynczy punkt porównawczy służy do wspólnego oglądania sylwetek, nie do określania wzrostu konkretnego osobnika. Ilustracje pokazują spokojną pozycję czworonożną; nie przedstawiają skoku ani maksymalnego wyciągnięcia szyi. W przypadku antylop i owiec rogi są widoczne, ale nie uczestniczą w pomiarze barku.

Measurement sources

• Pomiary — źródło audytu
• Status ochrony — IUCN Red List