Urial (owca stepowa)
Ovis vignei
ok. 85 cmDorosły samiec
w barku
w barku
- Masa
- zależnie od płci i populacjiDorosłe zwierzęta
Urial (owca stepowa) — porównanie wielkości
Urial (Ovis vignei), nazywany owcą stepową, jest dziką owcą Azji Środkowej i Południowej. Zamieszkuje suche wzgórza, stepy oraz półpustynie. Tryki mają mocno ro
Porównanie sylwetek
Wysokość
Podłoże barkWartości referencyjne · szczegóły w opisach
WysokośćPodziałka w m
00,20,40,60,81
ok. 85 cm
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Urial (owca stepowa) — porównanie wielkości — opis i źródła
Urial (Ovis vignei), nazywany owcą stepową, jest dziką owcą Azji Środkowej i Południowej. Zamieszkuje suche wzgórza, stepy oraz półpustynie. Tryki mają mocno rozwinięte, zakręcone rogi, a regionalne populacje różnią się odcieniem sierści i szczegółami budowy.
Żywi się przede wszystkim trawami i ziołami. Korzysta z otwartych pastwisk, gdzie dostępność roślin zmienia się wraz z opadami oraz porą roku. Nierówny teren i sąsiedztwo zboczy zapewniają możliwość szybkiego oddalenia się z odsłoniętych żerowisk.
Poza okresem rozrodu samce często tworzą grupy oddzielne od samic. W sezonie godowym rywalizują, wykorzystując rogi i siłę przedniej części ciała.
Dorosłe zwierzęta mają zróżnicowaną wielkość zależnie od płci i populacji; plansza używa porównawczego punktu około 85 cm w barku, w zakresie 80–100 cm u samców. Wysokość w barku mierzy się pionowo od podłoża do najwyższego punktu tułowia nad łopatką. Nie wlicza się rogów, poroża, uszu ani uniesionej głowy, dlatego ozdoby widoczne na ilustracji nie zmieniają porównania. Wartość na planszy jest zaokrąglonym punktem dla dorosłego osobnika, a nie granicą wielkości całego gatunku. Rzeczywiste wymiary zależą od wieku, płci, kondycji oraz regionu. Dostępność pokarmu i warunki siedliska także wpływają na rozmiar lokalnych populacji. Mapa pokazuje przybliżony zasięg, a nie obecność w każdym zaznaczonym miejscu. W obrębie jednego gatunku wielkość może różnić się między populacjami, a publikowane przedziały często łączą pomiary z różnych obszarów. Dlatego pojedynczy punkt porównawczy służy do wspólnego oglądania sylwetek, nie do określania wzrostu konkretnego osobnika. Ilustracje pokazują spokojną pozycję czworonożną; nie przedstawiają skoku ani maksymalnego wyciągnięcia szyi. W przypadku antylop i owiec rogi są widoczne, ale nie uczestniczą w pomiarze barku.