Hirara amerykańska żyje w lasach od Meksyku po Amerykę Południową. Korzysta także z wtórnych zadrzewień i plantacji, jeśli zapewniają osłonę. Odpoczywa w dziupl
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Eira barbara
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Hirara amerykańska żyje w lasach od Meksyku po Amerykę Południową. Korzysta także z wtórnych zadrzewień i plantacji, jeśli zapewniają osłonę. Odpoczywa w dziuplach, norach oraz innych kryjówkach. Sprawnie porusza się zarówno po ziemi, jak i wśród gałęzi, łącząc bieganie ze wspinaniem.
Żeruje przeważnie za dnia. Poluje na niewielkie ssaki, a jadłospis uzupełnia owocami, bezkręgowcami i innymi dostępnymi pokarmami. Może korzystać także z miodu. Elastyczny sposób odżywiania pozwala reagować na sezonowe zmiany w lesie. Podczas przemieszczania ogon pomaga jej zachowywać równowagę na gałęziach.
Obserwuje się osobniki samotne, pary i niewielkie grupy. W sytuacji zagrożenia hirara może wydawać alarmowe odgłosy i uciekać na drzewo. Samica opiekuje się młodymi w osłoniętym miejscu. Szczegóły rozrodu w naturze pozostają słabiej poznane niż codzienne żerowanie i sposoby poruszania się tego ssaka.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. ADW: głowa i tułów 60–70 cm, ogon osobno 35–45 cm. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.