Loris sundajski — porównanie wielkości

Loris sundajski (Nycticebus coucang) jest nocnym naczelnym Azji Południowo-Wschodniej. Zamieszkuje tropikalne lasy, zarośla i niektóre krajobrazy plantacyjne. W

Porównanie sylwetek

Długość

od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach

Loris sundajski

Nycticebus coucang

ok. 32 cmDorosły samiec
długość ciała (bez ogona)

od pyska do nasady ogonaPomiar: bok

Masa
599–685 g w danych przywołanych przez ADWDorosłe osobniki
Wspólna linia podłoża; skala według wymiaru opisanego przy osobniku. Chłopiec: ok. 115 cm
Długość ciała (bez ogona)Podziałka w cm
010203040
Loris sundajskiDługość ciała (bez ogona)ok. 32 cm

Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.

Skala według wymiarów opisanych przy osobnikach

Chłopiec: ok. 115 cm
Loris sundajski — porównanie wielkości — opis i źródła

Loris sundajski (Nycticebus coucang) jest nocnym naczelnym Azji Południowo-Wschodniej. Zamieszkuje tropikalne lasy, zarośla i niektóre krajobrazy plantacyjne. Większość aktywnego czasu spędza ponad ziemią.

Porusza się po gałęziach powoli i ostrożnie, utrzymując mocny chwyt dłoni oraz stóp. Zjada wydzieliny roślinne, owoce i drobne zwierzęta, zwłaszcza bezkręgowce. Ciche przemieszczanie się umożliwia przeszukiwanie roślinności bez częstych, gwałtownych skoków między drzewami.

Dorosłe osobniki często żerują oddzielnie, choć ich obszary aktywności mogą się nakładać. Kontakt ułatwiają zapachy i głosy. Loris posiada niezwykły u ssaków mechanizm obronny: wydzielina gruczołu ramiennego uczestniczy w działaniu jadowitego ugryzienia. Odławianie na handel oraz utrata leśnych siedlisk ograniczają bezpieczeństwo tych skrytych, nadrzewnych zwierząt.

Pomiary — źródło audytu ↗

Wydzielina gruczołów na ramieniu staje się toksyczna po zmieszaniu ze śliną. Tropikalne lasy nizinne, plantacje i zarośla. Żywi się przede wszystkim: soki roślinne, nektar, owady i drobne zwierzęta. Samotniczy i powolny; porusza się po gałęziach cichym, mocnym chwytem. Na planszy przyjęto około 25 cm w barku jako porównawczy punkt dorosłego zwierzęcia. 25 cm jest wartością przybliżoną dla barku; źródła najczęściej podają długość tułowia.

Źródła wymiarów