Słoń sumatrzański
Elephas maximus sumatranus
ok. 240 cmDorosły samiec
w barku
w barku
- Masa
- około 5 tonDorosłe samce
Słoń sumatrzański — porównanie wielkości
Słoń sumatrzański (Elephas maximus sumatranus) jest wyspiarskim podgatunkiem słonia azjatyckiego. Zamieszkuje wilgotne lasy Sumatry w Indonezji. Trąba, niewielk
Porównanie sylwetek
Wysokość
Podłoże barkWartości referencyjne · szczegóły w opisach
WysokośćPodziałka w m
00,511,522,5
ok. 240 cm
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Słoń sumatrzański — porównanie wielkości — opis i źródła
Słoń sumatrzański (Elephas maximus sumatranus) jest wyspiarskim podgatunkiem słonia azjatyckiego. Zamieszkuje wilgotne lasy Sumatry w Indonezji. Trąba, niewielkie uszy i wysklepiona głowa nadają mu sylwetkę typową dla słoni azjatyckich. Na uszach, czole i trąbie mogą występować jasne odbarwienia skóry.
Jest roślinożercą. Trąbą zbiera trawy, liście, korę, korzenie oraz owoce. Połykane nasiona mogą zostać przeniesione w inne miejsca lasu, dlatego przemieszczanie się słoni uczestniczy w odnowie roślinności. Rozległe żerowiska muszą zapewniać także dostęp do wody.
Samice i młode tworzą stada rodzinne, prowadzone między miejscami żerowania przez doświadczone osobniki. Fragmentacja lasów ogranicza dawne szlaki wędrówek i zwiększa kontakt z ludźmi. Zachowanie połączeń między ostojami umożliwia grupom korzystanie z większego obszaru oraz utrzymywanie kontaktu między populacjami.
Słoń sumatrzański rozsiewa nasiona w wilgotnym lesie, ale utrata i fragmentacja siedlisk doprowadziły go na skraj wymarcia. Naturalne środowisko gatunku obejmuje wilgotne nizinne i górskie lasy sumatry. W jego diecie znajdują się przede wszystkim trawy, liście, kora, korzenie i owoce. Typowy sposób życia można opisać jako: społeczny; samice i młode tworzą rodzinne stada. Na uszach, trąbie i czole mogą występować jasne odbarwienia skóry. Status ochrony określono jako: krytycznie zagrożony (iucn: cr). Zestaw tych cech pokazuje związek budowy ciała z siedliskiem, zdobywaniem pokarmu i codziennym zachowaniem dorosłych zwierząt. Plansza używa 240 cm w barku: reprezentatywny punkt dorosłego zwierzęcia wewnątrz źródłowego zakresu 5–9 stóp, bez używania górnej granicy