Piżmowiec syberyjski — porównanie wielkości

Piżmowiec syberyjski (Moschus moschiferus) jest niewielkim, skrytym roślinożercą leśnych i górskich obszarów Azji. Przypomina jelenia, lecz należy do odrębnej r

Porównanie sylwetek

Wysokość

Podłoże barkWartości referencyjne · szczegóły w opisach

Piżmowiec syberyjski

Moschus moschiferus

58 cmDorosły samiec
w barku
Masa
około 9–17 kgDorosłe osobniki
Wspólna linia podłoża; skala według wymiaru opisanego przy osobniku. Modelka: 170 cm
WysokośćPodziałka w cm
0204060
Piżmowiec syberyjskiWysokość w barku58 cm

Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.

58–58 cm zakres pokazanych osobników

Modelka: 170 cm
Piżmowiec syberyjski — porównanie wielkości — opis i źródła

Piżmowiec syberyjski (Moschus moschiferus) jest niewielkim, skrytym roślinożercą leśnych i górskich obszarów Azji. Przypomina jelenia, lecz należy do odrębnej rodziny piżmowcowatych. Nie ma poroża; dorosłe samce wyróżniają się długimi górnymi kłami, używanymi podczas rywalizacji z innymi samcami.

Zasiedla lasy iglaste, zarośla i skaliste zbocza, gdzie osłona roślinności sąsiaduje z miejscami żerowania. Zjada liście, pędy i rośliny zielne. Zimą szczególne znaczenie mają porosty nadrzewne, pozwalające korzystać z pokarmu również wtedy, gdy podłoże przykrywa śnieg.

Zwykle żyje samotnie i unika otwartych przestrzeni. Nazwa wiąże się z piżmem wytwarzanym przez samce. Pozyskiwanie tego surowca było jednym z powodów silnej presji łowieckiej na piżmowce.

Wysokość i morfologia — Wildlife Letters (2026) ↗Masa i biologia — Animal Diversity Web ↗

Piżmowiec syberyjski nie jest typowym jeleniem. Nie ma poroża, jego tylne nogi są wyraźnie dłuższe od przednich, a u samca górne kły wyrastają daleko poniżej wargi. Taka budowa sprzyja skokom po stromym, leśnym terenie. Zwierzę zamieszkuje tajgę i skaliste zbocza, gdzie gęste, kruche włosy tworzą skuteczną warstwę izolacyjną. Zimą dużą część diety stanowią porosty nadrzewne, uzupełniane pędami i roślinami zielnymi. Samce żyją samotnie i podczas rui rywalizują za pomocą wydłużonych kłów, a nie poroża. Doskonale zapamiętuje strome ścieżki ucieczki prowadzące między skałami i zwalonymi pniami. Przegląd morfologiczny z 2026 roku podaje 56–60 cm w barku; plansza używa środka zakresu, 58 cm, bez uszu i kłów.

Źródła wymiarów