Muflon europejski
Ovis aries musimon
ok. 75 cmDorosły samiec
w barku
w barku
- Masa
- samce: 35–55 kgDorosłe zwierzęta
Muflon europejski — porównanie wielkości
Muflon europejski (Ovis aries musimon) jest dziką formą owcy związaną z historią populacji Korsyki i Sardynii oraz późniejszych introdukcji. Zamieszkuje suche,
Porównanie sylwetek
Wysokość
Podłoże barkWartości referencyjne · szczegóły w opisach
WysokośćPodziałka w cm
020406080
ok. 75 cm
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Muflon europejski — porównanie wielkości — opis i źródła
Muflon europejski (Ovis aries musimon) jest dziką formą owcy związaną z historią populacji Korsyki i Sardynii oraz późniejszych introdukcji. Zamieszkuje suche, skaliste zbocza i otwarte lasy. Dorosłe tryki wyróżniają się silnie zakręconymi rogami i ciemniejszą okrywą niż samice.
Zjada trawy, zioła i liście. Stada przemieszczają się między osłoną zadrzewień a otwartymi żerowiskami, wykorzystując sezonowo dostępne rośliny. Bliskość skał i lasu pomaga łączyć zdobywanie pokarmu z odpoczynkiem oraz reagowaniem na zagrożenia.
Populacje wyspowe i kontynentalne nie są jednakowe pod względem wyglądu i historii. Klasyfikacja muflona wiąże się z dawnym udomowieniem owiec i pozostaje przedmiotem dyskusji taksonomicznych. Życie stadne i sezonowa rywalizacja samców stanowią ważne elementy jej biologii.
Dorosłe zwierzęta mają zróżnicowaną wielkość zależnie od płci i populacji; plansza używa porównawczego punktu około 75 cm w barku, w zakresie 65–85 cm. Wysokość w barku mierzy się pionowo od podłoża do najwyższego punktu tułowia nad łopatką. Nie wlicza się rogów, poroża, uszu ani uniesionej głowy, dlatego ozdoby widoczne na ilustracji nie zmieniają porównania. Wartość na planszy jest zaokrąglonym punktem dla dorosłego osobnika, a nie granicą wielkości całego gatunku. Rzeczywiste wymiary zależą od wieku, płci, kondycji oraz regionu. Dostępność pokarmu i warunki siedliska także wpływają na rozmiar lokalnych populacji. Mapa pokazuje przybliżony zasięg, a nie obecność w każdym zaznaczonym miejscu. W obrębie jednego gatunku wielkość może różnić się między populacjami, a publikowane przedziały często łączą pomiary z różnych obszarów. Dlatego pojedynczy punkt porównawczy służy do wspólnego oglądania sylwetek, nie do określania wzrostu konkretnego osobnika. Ilustracje pokazują spokojną pozycję czworonożną; nie przedstawiają skoku ani maksymalnego wyciągnięcia szyi. W przypadku antylop i owiec rogi są widoczne, ale nie uczestniczą w pomiarze barku.