Jeżozwierz indyjski zamieszkuje mozaikę lasów, zarośli i otwartych terenów Azji Południowej oraz Bliskiego Wschodu. Korzysta ze skalnych szczelin, jaskiń i włas
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Hystrix indica
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Jeżozwierz indyjski zamieszkuje mozaikę lasów, zarośli i otwartych terenów Azji Południowej oraz Bliskiego Wschodu. Korzysta ze skalnych szczelin, jaskiń i własnych nor. System podziemnych korytarzy daje mu osłonę podczas dziennego odpoczynku i pozwala przeczekać niekorzystne warunki na powierzchni.
Na żer wychodzi przede wszystkim nocą. Zjada korzenie, owoce, ziarna oraz inne części roślin, dlatego może odwiedzać także uprawy. Ogryzanie znalezionych kości pomaga mu pozyskiwać minerały. W razie zagrożenia stroszy kolce, grzechocze przydatkami ogona i może cofać się ku napastnikowi.
Zwykle tworzy trwałą parę, a dorosłe zwierzęta mogą dzielić schronienie z potomstwem. Młode rozwijają się pod opieką rodziców w osłoniętej norze.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. ADW: głowa i tułów 70–90 cm; ogon i wystające kolce wyłączone. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.