Jeleń świński
Axis porcinus
w barku
- Masa
- 36–50 kgDorosłe zwierzęta
Jeleń świński (Axis porcinus) jest niewielkim jeleniowatym Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Zamieszkuje wysokie trawy, mokradła i nadrzeczne łąki. Kręp
Podłoże barkWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Axis porcinus
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Jeleń świński (Axis porcinus) jest niewielkim jeleniowatym Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Zamieszkuje wysokie trawy, mokradła i nadrzeczne łąki. Krępa sylwetka oraz ostrożne poruszanie się z nisko noszoną głową pomagają korzystać z gęstej roślinności.
Zjada trawy, liście i opadłe owoce. Żeruje w krajobrazie, którego warunki zmieniają się wraz z poziomem wody i porą monsunową. Trawy zapewniają zarówno pożywienie, jak i osłonę, pozwalając pozostawać blisko schronienia podczas codziennej aktywności.
Zwykle żyje samotnie lub w niewielkich skupieniach. W razie zagrożenia może przez pewien czas polegać na ukryciu, ruszając do biegu dopiero przy bliskim niebezpieczeństwie. Potrafi przekraczać wodę, co ma znaczenie na zalewanych łąkach. Samce noszą poroże, a młode korzystają początkowo z osłony wysokiej roślinności.
Dorosłe zwierzęta mają zróżnicowaną wielkość zależnie od płci i populacji; plansza używa porównawczego punktu około 70 cm w barku, w zakresie 60–75 cm. Wysokość w barku mierzy się pionowo od podłoża do najwyższego punktu tułowia nad łopatką. Nie wlicza się rogów, poroża, uszu ani uniesionej głowy, dlatego ozdoby widoczne na ilustracji nie zmieniają porównania. Wartość na planszy jest zaokrąglonym punktem dla dorosłego osobnika, a nie granicą wielkości całego gatunku. Rzeczywiste wymiary zależą od wieku, płci, kondycji oraz regionu. Dostępność pokarmu i warunki siedliska także wpływają na rozmiar lokalnych populacji. Mapa pokazuje przybliżony zasięg, a nie obecność w każdym zaznaczonym miejscu. W obrębie jednego gatunku wielkość może różnić się między populacjami, a publikowane przedziały często łączą pomiary z różnych obszarów. Dlatego pojedynczy punkt porównawczy służy do wspólnego oglądania sylwetek, nie do określania wzrostu konkretnego osobnika. Ilustracje pokazują spokojną pozycję czworonożną; nie przedstawiają skoku ani maksymalnego wyciągnięcia szyi. W przypadku antylop i owiec rogi są widoczne, ale nie uczestniczą w pomiarze barku.