Wiewiórka szara pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej. Szczególnie chętnie korzysta z lasów z dębami i innymi drzewami wytwarzającymi duże nasiona. Po
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Sciurus carolinensis
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Wiewiórka szara pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej. Szczególnie chętnie korzysta z lasów z dębami i innymi drzewami wytwarzającymi duże nasiona. Potrafi również żyć w parkach oraz ogrodach, jeżeli znajduje tam pokarm i odpowiednie miejsca odpoczynku.
Orzechy i nasiona ukrywa w licznych niewielkich skrytkach. W poszukiwaniu zapasów wykorzystuje pamięć oraz węch. Żeruje w dzień, przemieszczając się zarówno po gałęziach, jak i po ziemi. Uzupełnia dietę pąkami, grzybami oraz okazjonalnie pokarmem zwierzęcym.
Młode przychodzą na świat w gnieździe lub dziupli i pozostają pod opieką matki. Po opuszczeniu schronienia stopniowo uczą się samodzielnie żerować. W Europie gatunek został wprowadzony przez człowieka. Jego konkurencja o zasoby i przenoszenie wirusa ospy wiewiórek wpływają na rodzime wiewiórki pospolite.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. Zakres brytyjski Mammal Society; bez ogona. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.