Urocyon wirginijski wykorzystuje lasy i zarośla, gdzie znajduje osłonę oraz różnorodny pokarm. Wyróżnia go sprawne wspinanie się po drzewach. Może wykorzystywać
wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Urocyon cinereoargenteus
wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Urocyon wirginijski wykorzystuje lasy i zarośla, gdzie znajduje osłonę oraz różnorodny pokarm. Wyróżnia go sprawne wspinanie się po drzewach. Może wykorzystywać wysoko położone miejsca jako schronienie, choć znaczną część żerowania odbywa także na ziemi. Ma szary grzbiet i rudawe boki.
Jest wszystkożerny: poluje na niewielkie zwierzęta i zjada owoce. Skład diety zmienia się sezonowo. Najczęściej działa o zmierzchu i nocą, przemieszczając się osłoniętymi trasami. Zapachy odgrywają ważną rolę w rozpoznawaniu użytkowanego terenu i kontaktach między osobnikami.
Para uczestniczy w wychowywaniu młodych, które początkowo pozostają w bezpiecznej kryjówce. Po opuszczeniu schronienia stopniowo poznają otoczenie i dostępny pokarm.
nos → koniec ogona; ogon wliczony. Średnia długość całkowita 100 cm ADW; ogon wliczony. Punkt odpowiada średniej przytoczonej przez źródło; kwalifikatory określają jej zakres. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.