Skunks plamisty wschodni wykorzystuje lasy, wysokie murawy i skaliste okolice. Kryje się w samodzielnie wykopanych albo opuszczonych norach. Żeruje głównie nocą
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Spilogale putorius
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Skunks plamisty wschodni wykorzystuje lasy, wysokie murawy i skaliste okolice. Kryje się w samodzielnie wykopanych albo opuszczonych norach.
Żeruje głównie nocą, zjadając owady, drobne gryzonie, jaja oraz owoce. Skład pokarmu zmienia się sezonowo. Jest ruchliwy i sprawnie przeszukuje osłonięte miejsca w poszukiwaniu zdobyczy.
Przed użyciem obronnej wydzieliny może stanąć na przednich łapach, unosząc zad i ogon. Ten charakterystyczny sygnał ostrzegawczy daje napastnikowi szansę wycofania się przed dalszą obroną.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. Głowa i tułów 115–345 mm; ogon 70–220 mm oddzielnie. Starsze szerokie ujęcie S. putorius przed rewizją skunksów plamistych. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.