Kojot preriowy korzysta z bardzo zróżnicowanych siedlisk, od prerii i pustyń po lasy oraz otoczenie miast. Dostępność pokarmu i miejsc ukrycia pozwala mu wykorz
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Canis latrans
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Kojot preriowy korzysta z bardzo zróżnicowanych siedlisk, od prerii i pustyń po lasy oraz otoczenie miast. Dostępność pokarmu i miejsc ukrycia pozwala mu wykorzystywać także krajobrazy silnie zmienione przez człowieka.
Poluje na małe ssaki i inne dostępne zwierzęta, a dietę uzupełnia owocami oraz padliną. Wybór ofiar zależy od pory roku i miejsca. Czasem zdobywa pokarm samodzielnie, a czasem wykorzystuje możliwości wynikające z współdziałania.
Może żyć w parze, grupie rodzinnej albo przemieszczać się samotnie. Komunikacja głosowa i zapachowa pomaga utrzymywać relacje oraz teren. Aktywność często przypada na noc, lecz nie jest do niej bezwzględnie ograniczona.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. ADW podaje długość 75–100 cm i osobno ogon około połowy ciała; przyjęcie głowy i tułowia jest interpretacją. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.