Nornik zwyczajny występuje na łąkach, pastwiskach i terenach rolniczych Europy oraz Azji. Korzysta z nor i osłony traw. Grupy osobników mogą zajmować wspólne ob
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Microtus arvalis
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Nornik zwyczajny występuje na łąkach, pastwiskach i terenach rolniczych Europy oraz Azji. Korzysta z nor i osłony traw. Grupy osobników mogą zajmować wspólne obszary, a bliskość pobratymców pomaga szybko reagować na ruch lub inne sygnały wskazujące obecność drapieżnika w sąsiedztwie.
Żeruje przede wszystkim na trawach i roślinach zielnych, także uprawnych. Pokarm zbiera pod osłoną roślinności lub w podziemnych przejściach. Potrafi wracać do zapamiętanego miejsca, dopóki pozostaje tam pożywienie. Nie zapada w zimowy sen, dlatego potrzebuje dostępnych źródeł pokarmu również poza sezonem letnim.
Samice mogą wychowywać kolejne mioty podczas sezonu rozrodczego. Obserwowano zarówno samotną opiekę, jak i skupianie młodych w grupowych gniazdach. Norniki stanowią istotny pokarm sów, myszołowów, pustułek i łasicowatych. Ich reakcją na zagrożenie jest znieruchomienie albo szybki powrót do bezpiecznej nory.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. ADW: średnia długość ciała dorosłych 113,66 mm; brak zakresu i liczebności próby. Ogon wyłączony z przyjętej osi ciała. Punkt odpowiada średniej przytoczonej przez źródło; kwalifikatory określają jej zakres. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.