Pyton birmański — porównanie wielkości

Pyton birmański jest dużym dusicielem Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Zajmuje lasy, mokradła, trawiaste tereny i skaliste pogórza. Nieregularne ciemne

Porównanie sylwetek

Długość

wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach

Pyton birmański

Python bivittatus

ok. 4,6 mDorosły samiec
długość całkowita

wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaPomiar: bok

Masa
zwykle kilkadziesiąt kgDorosłe osobniki
Wspólna linia podłoża; skala według wymiaru opisanego przy osobniku. Modelka: 170 cm
Długość całkowitaPodziałka w m
012345
Pyton birmańskiDługość całkowitaok. 4,6 m

Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.

Skala według wymiarów opisanych przy osobnikach

Modelka: 170 cm
Pyton birmański — porównanie wielkości — opis i źródła

Pyton birmański jest dużym dusicielem Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Zajmuje lasy, mokradła, trawiaste tereny i skaliste pogórza. Nieregularne ciemne plamy na jaśniejszym tle pomagają ukryć zarys ciała wśród roślinności. Dobrze pływa, a młode potrafią korzystać również z gałęzi.

Poluje głównie na ptaki i ssaki. Chwyta zdobycz pyskiem, zaciska wokół niej sploty i połyka w całości. Ciepłoczułe receptory na głowie ułatwiają wykrywanie stałocieplnych zwierząt przy słabym oświetleniu. Dużą część czasu spędza w kryjówkach, a żerowanie zależy od temperatury i dostępności odpowiednich ofiar.

Samica składa jaja i otacza zniesienie ciałem. Młode po wykluciu samodzielnie zdobywają pożywienie oraz szukają schronienia. Poza rodzimym zasięgiem, między innymi na Florydzie, istnieją populacje introdukowane, których polowanie na miejscowe ssaki wpływa na tamtejsze ekosystemy.

Smithsonian National Zoo ↗USGS — wpływ introdukowanych pytonów na ssaki Florydy ↗

Podstawą skali jest 460 cm długości całkowitej. Ciało w ujęciu bocznym jest niemal wyprostowane; wysokość obrysu wynika z jego grubości, nie z wysokości zwoju. W obu ujęciach tułów pozostaje w pozycji bocznej, z lekkimi wygięciami. W drugim ujęciu tylko końcowy odcinek szyi i głowa są zwrócone do patrzącego. Skalę obu wersji ustalono z tej samej długości ciała i odpowiadającego sobie odcinka tułowia. Grubość tułowia i wysokość postawy są przybliżeniami rekonstrukcji, nie osobnymi pomiarami biologicznymi.

Źródła wymiarów