Kangur czarny ma ograniczony zasięg w zachodniej części Arnhem Land. Związany jest z piaskowcowymi płaskowyżami i terenami z dużymi głazami. W otoczeniu skał ko
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Osphranter bernardus
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Kangur czarny ma ograniczony zasięg w zachodniej części Arnhem Land. Związany jest z piaskowcowymi płaskowyżami i terenami z dużymi głazami. W otoczeniu skał korzysta z różnych typów roślinności, od otwartego lasu po trawiaste fragmenty krajobrazu. Schronienia pozwalają mu unikać upału i pozostawać poza łatwym zasięgiem obserwatorów.
Pobiera trawy i inne dostępne rośliny. Jest bardzo ostrożny i potrafi szybko oddalić się po zauważeniu człowieka. Znaczna część aktywności przypada na noc oraz chłodniejsze pory dnia, choć pochmurna pogoda może zmienić ten rytm. Badanie zachowania w naturze jest przez to trudne.
Dorosłe osobniki spotyka się samotnie lub w parach, czasem z młodym. O rozrodzie dzikich populacji wiadomo niewiele; duże młode w torbie obserwowano podczas pory suchej. Samce mają ciemną sierść, natomiast samice są jaśniejsze.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. Rząd Northern Territory: głowa i tułów samców 595–725 mm. Ogon 54,5–64 cm wyłączony. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.