Nornica ruda korzysta z lasów, zarośli i terenów z gęstą osłoną przy ziemi. W krajobrazie brytyjskim można ją spotkać także przy żywopłotach, na trawiastych skr
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Clethrionomys glareolus
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Nornica ruda korzysta z lasów, zarośli i terenów z gęstą osłoną przy ziemi. W krajobrazie brytyjskim można ją spotkać także przy żywopłotach, na trawiastych skrajach i w ogrodach. Roślinność tworzy osłonięte drogi pomiędzy miejscami żerowania oraz schronieniami przed drapieżnikami.
Większość pokarmu stanowią części roślin: zielone liście, nasiona i owoce. Zjada również grzyby, korzenie, kwiaty oraz mech. Zmienność dostępnych roślin sprawia, że skład diety zależy od otoczenia i pory roku. W przeciwieństwie do myszy o spiczastym pysku ma bardziej zaokrąglony nos i mniej wyeksponowane uszy.
Nornica stanowi pokarm drapieżnych ptaków i ssaków leśnych. Gęste zarośla oraz pasy roślinności między płatami lasu osłaniają jej trasy przed tymi łowcami.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. Mammal Society: głowa i tułów 9–11 cm, ogon 3–7 cm; dane brytyjskie, źródło pod nazwą Myodes glareolus. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.