Lis polarny zamieszkuje tundrę oraz arktyczne wybrzeża. Wykorzystuje nory w skarpach i pagórkach, a zimą także osłony w śniegu. Krótkie uszy, zwarta budowa i gę
wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Vulpes lagopus
wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Lis polarny zamieszkuje tundrę oraz arktyczne wybrzeża. Wykorzystuje nory w skarpach i pagórkach, a zimą także osłony w śniegu. Krótkie uszy, zwarta budowa i gęsta sierść pomagają ograniczać utratę ciepła podczas długich okresów chłodu.
Zdobywa małe ssaki, ptaki i jaja, korzystając również z padliny oraz jagód. Dostępność ofiar potrafi silnie zmieniać się między sezonami. Nad wybrzeżem żerowiska łączą ląd z zasobami morskimi. Ubarwienie zmienia się wraz z linieniem, a obok fazy białej występuje faza niebieska.
Pary mogą utrzymywać długotrwałą więź i wspólnie korzystać z terenu. Młode wychowywane są w norze. Ich liczba i przeżycie zależą między innymi od obfitości pokarmu.
nos → koniec ogona; ogon wliczony. ADF&G: regionalna średnia 109 cm z ogonem na Alasce; źródło używa Alopex lagopus. Punkt odpowiada średniej przytoczonej przez źródło; kwalifikatory określają jej zakres. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.