Pyton skalny afrykański — porównanie wielkości

Pyton skalny afrykański jest dużym dusicielem Afryki Subsaharyjskiej. Zasiedla sawanny, lasy, tereny skaliste i okolice wód, często wybierając dobrze osłonięte

Porównanie sylwetek

Długość

wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach

Pyton skalny afrykański

Python sebae

ok. 4 mDorosły samiec
długość całkowita

wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaPomiar: bok

Masa
zwykle kilkadziesiąt kgDuże dorosłe osobniki
Wspólna linia podłoża; skala według wymiaru opisanego przy osobniku. Modelka: 170 cm
Długość całkowitaPodziałka w m
01234
Pyton skalny afrykańskiDługość całkowitaok. 4 m

Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.

Skala według wymiarów opisanych przy osobnikach

Modelka: 170 cm
Pyton skalny afrykański — porównanie wielkości — opis i źródła

Pyton skalny afrykański jest dużym dusicielem Afryki Subsaharyjskiej. Zasiedla sawanny, lasy, tereny skaliste i okolice wód, często wybierając dobrze osłonięte miejsca odpoczynku. Wzór jasnych i ciemnych plam utrudnia dostrzeżenie zwiniętego węża wśród roślinności.

Dorosłe osobniki przebywają głównie przy ziemi, choć potrafią wspinać się i sprawnie pływać. Polują na ptaki oraz ssaki, wykorzystując zasadzkę. Zdobycz zostaje chwycona zębami, obezwładniona uciskiem splotów i połknięta w całości. Ciepłoczułe zagłębienia na głowie pomagają wykrywać stałocieplne zwierzęta, także przy słabym oświetleniu.

Poza okresem rozrodu zwykle żyje samotnie. Samica składa jaja i pozostaje przy zniesieniu. Młode po wykluciu samodzielnie zdobywają pokarm, ale ich niewielkie rozmiary oznaczają większe zagrożenie ze strony innych drapieżników. Kryjówki przy wodzie oraz między skałami służą zarówno odpoczynkowi, jak i unikaniu niebezpieczeństwa.

Animal Diversity Web — University of Michigan ↗

Podstawą skali jest 400 cm długości całkowitej. Ciało w ujęciu bocznym jest niemal wyprostowane; wysokość obrysu wynika z jego grubości, nie z wysokości zwoju. W obu ujęciach tułów pozostaje w pozycji bocznej, z lekkimi wygięciami. W drugim ujęciu tylko końcowy odcinek szyi i głowa są zwrócone do patrzącego. Skalę obu wersji ustalono z tej samej długości ciała i odpowiadającego sobie odcinka tułowia. Grubość tułowia i wysokość postawy są przybliżeniami rekonstrukcji, nie osobnymi pomiarami biologicznymi.

Źródła wymiarów