Łajka zachodniosyberyjska — porównanie wielkości

Łajka zachodniosyberyjska ma klinowatą głowę, stojące uszy i mocny, sprawny tułów. Gęsta sierść jest szczególnie obfita wokół szyi, tworząc wyraźny kołnierz. Ogon zawija nad grzbietem, a uważne spojrzenie i szybkie reakcje podkreślają jej czujność. Zachowuje lekkość ruchu mimo silnej budowy i okrywy, która optycznie zwiększa objętość ciała.

Rasa wywodzi się z psów myśliwskich Chantów i Mansów związanych z Uralem oraz Syberią. Na początku XX wieku opisywano je jeszcze jako odrębne miejscowe typy. W 1947 roku zaproponowano ich połączenie w jedną rasę, a nowy wzorzec zatwierdzono w 1952 roku. Dobór dotyczył nie tylko wyglądu, lecz przede wszystkim zdolności pracy w lesie, dlatego zachowano silny związek hodowli z użytkowaniem łowieckim.

To pies energiczny i zdecydowany, który sam szuka zajęcia w otoczeniu. Chętnie sprawdza ślady, obserwuje ruch i szybko reaguje na obecność zwierzyny. Może być blisko związany z człowiekiem, jednocześnie pracując bardzo niezależnie. Nie zawsze będzie czekał na zachętę do działania.