Okoń europejski należy do najbardziej rozpoznawalnych ryb naszych jezior. Ciemne poprzeczne pasy kontrastują z zielonkawymi bokami, a dolne płetwy przybierają ż
od pyska do końca płetwy ogonowejSkala opisanych wymiarów · osobniki podpisane przy pomiarze
Perca fluviatilis
od pyska do końca płetwy ogonowejPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Okoń europejski należy do najbardziej rozpoznawalnych ryb naszych jezior. Ciemne poprzeczne pasy kontrastują z zielonkawymi bokami, a dolne płetwy przybierają żółte, pomarańczowe lub czerwone odcienie. Dwie płetwy grzbietowe różnią się budową: przednia ma ostre promienie i ciemną plamę przy tylnej części.
Jego pokarm zmienia się podczas wzrostu. Drobne osobniki pobierają małe bezkręgowce, większe coraz częściej chwytają ryby. Ławica młodych okoni może wspólnie korzystać z żerowiska, podczas gdy duży osobnik nie musi stale pozostawać w zwartej grupie.
Wysokość grzbietu i intensywność barw bywają odmienne między osobnikami. Występuje w jeziorach i rzekach o różnych warunkach, a także w wodzie słonawej.
Długość całkowita: od pyska do końca płetwy ogonowej. Często notowane 25 cm TL; maksimum 60 cm SL wyłącza płetwę ogonową. Punkt często notowany w źródle, nie średnia całej populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji. Przód jest przybliżoną projekcją, a nie osobnym źródłowym pomiarem.