Gończy siedmiogrodzki (Erdélyi Kopó) — porównanie wielkości

Gończy siedmiogrodzki to silny, zwinny pies o czarnej sierści z rudobrązowym podpalaniem. Ma opadające uszy, mocne nogi i stosunkowo długi tułów. Jego budowa łączy wytrzymałość dużego gończego z ruchliwością potrzebną w lesie. Nie jest psem masywnym: podczas ruchu powinien zachowywać swobodę i łatwo zmieniać kierunek.

Rasa wiąże się z polowaniami w Siedmiogrodzie i lasach Karpat. W średniowieczu podobne psy ceniono na dworach miejscowej arystokracji. Z czasem wykształciły się odmiany wysoko- i krótkonożna, przeznaczane do różnych warunków oraz zwierzyny. W XX wieku populacja bardzo się zmniejszyła; jej planową odbudowę rozpoczęto w 1968 roku. Dzisiejsza rasa zachowuje przede wszystkim typ wysokonożny.

W znanym otoczeniu gończy siedmiogrodzki bywa spokojny i zrównoważony, a podczas działania staje się zdecydowany i energiczny. Odwaga łączy się u niego z samodzielnością oraz wytrwałym zainteresowaniem tropem. Potrafi radzić sobie z trudnym terenem bez ciągłych wskazówek przewodnika. Łagodny kontakt z bliskimi nie usuwa jego silnego instynktu łowieckiego.