Spaniel tybetański — porównanie wielkości

Spaniel tybetański to niewielki pies o lekko wydłużonym tułowiu, krótkim pysku i dużych, wyrazistych oczach. Ma opadające uszy z dłuższym włosem oraz ogon z pióropuszem, oparty na grzbiecie. U samców sierść wokół szyi tworzy niewielką grzywę. Jego sylwetka jest lekka i sprawna, a głowa często zwraca się ku temu, co dzieje się w otoczeniu.

Rozwijał się jako towarzysz ludzi i czujny obserwator w tybetańskich domach oraz klasztorach. Małe psy mogły szybko zauważać zbliżające się osoby i sygnalizować ich obecność. Pomimo europejskiej nazwy „spaniel” nie wywodzi się z tradycji płochaczy wypędzających ptactwo. Jego historia jest przede wszystkim związana z bliskim życiem przy człowieku w Tybecie.

Jest bystry, samodzielny i zwykle mocno oddany znanym osobom. Lubi wybierać miejsca, z których może wygodnie obserwować otoczenie. Wobec obcych często zachowuje początkowy dystans, a kontakt nawiązuje we własnym tempie. Z domownikami potrafi być czuły oraz skory do zabawy. Chętnie reaguje na interesujące zajęcie, lecz nie zawsze równie entuzjastycznie powtarza czynności, które szybko przestają go ciekawić.