Gończy serbski (Srpski Gonič)
FCI 150
w kłębie
- Masa
- Wzorzec FCI nie podaje zakresu masyBrak liczbowej wartości w użytym wzorcu FCI
Gończy serbski ma mocny, lekko wydłużony tułów, opadające uszy i krótką sierść. Na rudym tle rozciąga się czarne znaczenie przypominające siodło lub płaszcz. Gł
Podłoże kłąbWartości referencyjne · szczegóły w opisach
FCI 150
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Gończy serbski ma mocny, lekko wydłużony tułów, opadające uszy i krótką sierść. Na rudym tle rozciąga się czarne znaczenie przypominające siodło lub płaszcz. Głowa pozostaje dość długa, a wyraz ciemnych oczu jest łagodny. Jest psem sprawnym i wytrzymałym, bez ciężkości typowej dla dużych molosów.
Należy do rodziny psów tropiących od dawna obecnych na Bałkanach. Przez większą część XX wieku występował pod nazwą gończego bałkańskiego. Pierwszy wzorzec powstał w 1924 roku, a FCI przyjęła rasę w 1940. W 1996 roku nazwę zmieniono na gończy serbski, wskazując kraj, w którym populacja była szczególnie liczna i prowadzono jej rejestrację.
Jest żywy, przywiązany do znanych osób i wytrwały w działaniu. W kontakcie z człowiekiem potrafi być serdeczny, podczas gdy w terenie dużo uwagi poświęca zapachom. Interesujący trop może długo utrzymywać jego koncentrację. Podczas pogoni odzywa się donośnie, dzięki czemu myśliwy może śledzić jego położenie.