Łajka rosyjsko-europejska — porównanie wielkości

Łajka rosyjsko-europejska to średniej wielkości pies o niemal kwadratowej sylwetce, stojących uszach i ogonie zawiniętym nad grzbietem. Czarno-biała sierść ma gęsty podszerstek, a twardszy włos zewnętrzny osłania ciało przed niepogodą. Głowa jest klinowata, nogi mocne i umięśnione. Jej budowa sprzyja wytrwałemu przemieszczaniu się po lesie oraz szybkiemu reagowaniu w trudnym terenie.

Wywodzi się z miejscowych psów myśliwskich północnej i środkowej części europejskiej Rosji. W 1947 roku kilka pokrewnych populacji, między innymi z okolic Archangielska, Komi i Karelii, połączono w ramach jednej rasy. Wzorzec zatwierdzono w 1952 roku. Hodowla skupiała się na wszechstronności łowieckiej: łajki miały odnajdywać różną zwierzynę i szczekaniem wskazywać myśliwemu jej położenie.

Jest uważna, energiczna i skłonna do samodzielnego badania otoczenia. Nowy zapach lub ruch może na długo skupić jej uwagę. Z przewodnikiem potrafi współpracować, ale zachowuje własną inicjatywę i nie oczekuje nieustannych instrukcji. Wobec bliskich zwykle okazuje przywiązanie, przy obcych bywa bardziej powściągliwa. Jej zdecydowanie oraz silne zainteresowanie zwierzętami są szczególnie widoczne poza domem, wśród naturalnych bodźców.