Gończy polski — porównanie wielkości

Gończy polski to mocny, sprawny pies o krótkiej sierści, wydłużonej głowie i opadających uszach. Ma lżejszą sylwetkę niż ogar polski, z którym bywa mylony. Długie nogi i dobrze umięśniony tułów pozwalają mu swobodnie poruszać się w lesie oraz w górach. Jego spojrzenie jest uważne, a w ruchu sprawia wrażenie wytrzymałego i zdecydowanego.

Wywodzi się z polskiej tradycji psów gończych używanych do odnajdywania i głoszenia zwierzyny. Lżejszy typ zachował się między innymi na trudnych terenach Podkarpacia. Dużą rolę w jego hodowli odegrał Józef Pawłusiewicz, który pracował z tymi psami i opracował ich pierwszy wzorzec. Dzięki tej działalności miejscową populację stopniowo uporządkowano jako odrębną rasę.

Gończy polski bywa łagodny i mocno przywiązany do bliskich. Nowych ludzi często najpierw ocenia z rezerwą, a zmiany w otoczeniu szybko zwracają jego uwagę. Węch potrafi całkowicie pochłonąć go podczas eksplorowania terenu; działa wtedy wytrwale i z dużą inicjatywą. Jest pojętny oraz uważny na przewodnika, choć ciekawy ślad może stać się dla niego najważniejszym zajęciem. W domu często pokazuje spokojniejszą stronę swojego temperamentu.