Istarski Oštrodlaki Gonič — porównanie wielkości

Gończy istryjski szorstkowłosy ma mocny, lekko wydłużony tułów i jasną sierść z pomarańczowymi znaczeniami. Twardy włos tworzy niewielką brodę oraz brwi, nadając głowie poważny wygląd. Opadające uszy są mniej obficie owłosione. Od krótkowłosego krewniaka różni się nie tylko okrywą, lecz także bardziej krzepkim ogólnym wrażeniem.

Pochodzi z tradycji gończych wschodniego wybrzeża Adriatyku. Szorstkowłose psy rozwijano również w chłodniejszych, górzystych okolicach, gdzie przydawała się gęstsza okrywa. Opisy miejscowych gończych pojawiają się w dawnych dokumentach, w tym w rękopisie biskupa Petara Bakicia z 1719 roku. Pierwszy wzorzec FCI opublikowano w 1955. Dzisiejsza rasa jest odrębna od krótkowłosego gończego istryjskiego.

Mimo surowego wyrazu pyska jest opisywany jako łagodny, zrównoważony i oddany człowiekowi. Na tropie wykazuje wytrwałość oraz inicjatywę. Potrafi pracować w trudnym, kamienistym terenie, utrzymując uwagę na zapachu mimo zmieniających się warunków. Jego głos ma wyraźną, niekiedy głęboką barwę, a kontakt z przewodnikiem opiera się także na porozumiewaniu z oddali.