Konik polski — porównanie wielkości

Konik polski ma niewielki wzrost, krępą budowę, dość dużą głowę i mocne, małe kopyta. Jego myszata sierść jest rozjaśniona na tułowiu, z ciemną pręgą wzdłuż grzbietu. Grzywa i ogon są obfite, a na nogach mogą występować pręgi.

Współczesna hodowla rozwinęła się w XX wieku z miejscowych koni, między innymi z okolic Biłgoraja. Tadeusz Vetulani nadał rasie nazwę i rozpoczął program rezerwatowy związany z hipotezą odtworzenia tarpana. Podobieństwo wyglądu nie rozstrzyga jednak o prostym, bezpośrednim pochodzeniu od wymarłego dzikiego konia.

Koniki są zwykle samodzielne, czujne i dobrze odnajdują się w grupie. Użytkuje się je w lekkim zaprzęgu, rekreacji oraz wypasie służącym ochronie krajobrazu. Ich sposób pobierania roślinności pomaga utrzymywać otwarte tereny, a hodowla stajenna i rezerwatowa zachowują różne formy kontaktu tych koni z człowiekiem.