Gończy Hamiltona (Hamiltonstövare) — porównanie wielkości

Gończy Hamiltona ma mocny, długonogi tułów i krótką, trójkolorową sierść. Czarne siodło łączy się z rudobrązowymi partiami oraz bielą na pysku, piersi i nogach. Opadające uszy otaczają wydłużoną głowę. To sprawny, proporcjonalny pies, zdolny do wytrwałego poruszania się po lesie i otwartym terenie.

Rasa rozwinęła się w Szwecji z kilku linii gończych kontynentalnych oraz brytyjskich. Za ważnych przodków uznaje się psy Pang i Stella, pokazane przez hrabiego Adolfa Patrika Hamiltona na wystawie w 1886 roku. W 1921 roku rasa otrzymała nazwę upamiętniającą tego hodowcę i założyciela szwedzkiego klubu kynologicznego. Hodowano ją przede wszystkim do samodzielnego polowania na zające i lisy.

Jest przyjazny i na ogół zrównoważony w bezpośrednim kontakcie. Podczas poszukiwań staje się wytrwały oraz niezależny, sam odczytując zapach i wybierając kierunek. Wyraźny głos pozwala przewodnikowi śledzić jego położenie z oddali. Gończy Hamiltona potrafi długo zajmować się tropem bez towarzystwa innych psów, co odróżnia jego sposób działania od pracy dużych sfor.