Gończy fiński (Suomenajokoira) — porównanie wielkości

Gończy fiński ma mocny, lekko wydłużony tułów, długie nogi i opadające uszy. Jego krótka sierść jest trójkolorowa: czerni oraz rudobrązowym partiom towarzyszą białe znaczenia. Wygląda jak pies zdolny utrzymać równy, energiczny ruch przez dłuższy czas. Nie ma ciężkich fałd ani bardzo długich uszu niektórych gończych, co nadaje mu prosty, użytkowy wygląd.

Rasa powstała z miejscowych psów fińskich oraz gończych sprowadzanych z innych części Europy. Jej uporządkowany rozwój nabrał znaczenia po utworzeniu fińskiego związku kynologicznego w 1889 roku. Regionalne stowarzyszenia hodowców pomagały utrwalać psa odpowiedniego do polowania w fińskich lasach. Pierwszy wzorzec rasy opracowano w 1932 roku.

Przy ludziach gończy fiński zwykle zachowuje spokój i przyjazne nastawienie. W terenie chętnie oddala się, aby samodzielnie sprawdzić zapach, i nie potrzebuje ciągłego wskazywania kolejnego kroku. Pracuje energicznie, a głos pozwala rozpoznać jego aktywność mimo niewidoczności wśród drzew.