Wilk straszny
Aenocyon dirus
od podłoża do barków
- Masa
- Brak oszacowaniaSzacunki kopalne
Wilk straszny był wymarłym psowatym o mocnej czaszce i masywniejszej budowie niż wiele dzisiejszych wilków. Liczne szczątki znaleziono w osadach La Brea. Dawnie
Podłoże od podłoża do barkówWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Aenocyon dirus
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Wilk straszny był wymarłym psowatym o mocnej czaszce i masywniejszej budowie niż wiele dzisiejszych wilków. Liczne szczątki znaleziono w osadach La Brea.
Dawniej używano nazwy Canis dirus. Badania genetyczne wykazały głęboki rozdział od linii współczesnego wilka szarego, co uzasadnia nazwę Aenocyon. La Brea Tar Pits podkreśla, że modyfikacje genetyczne współczesnych wilków nie oznaczają przywrócenia tego wymarłego gatunku.
Praca Gillespy 2018 przytacza zakres około 68–80 cm w barkach; punkt 74 cm jest jego środkiem, nie zmierzoną średnią ani rekordem. Starsza nazwa Canis dirus jest synonimem. Gatunek pozostaje wymarły; współczesne modyfikowane wilki szare nie są odtworzonymi osobnikami Aenocyon dirus. Postawa i ujęcie przednie są przybliżone. Ilustracja nie jest fotografią ani pomiarem żywego osobnika.