Łajka wschodniosyberyjska — porównanie wielkości

Łajka wschodniosyberyjska jest mocnym szpicem o stojących uszach i gęstej sierści. Puszysty ogon nosi zawinięty nad grzbietem lub w jego pobliżu. Jej budowa jest wyraźnie użytkowa: silne nogi, solidny tułów i gruba okrywa pozwalają sprawnie przemieszczać się w wymagającym otoczeniu. Spotyka się między innymi psy czarne podpalane, czarne, białe i łaciate.

Pochodzi od psów myśliwskich tajgi oraz gór środkowej i wschodniej Syberii. W powstaniu rasy uczestniczyły różne miejscowe populacje, między innymi tunguskie i nadamurskie. Przez długi czas selekcja odbywała się według przydatności w konkretnym regionie, a nie jednego wspólnego wyglądu. Uporządkowana hodowla połączyła te tradycje w rasę zachowującą wszechstronne predyspozycje łowieckie.

Łajka chętnie bada teren, zwracając uwagę zarówno na zapach, jak i dźwięki czy ruch. Znalezienie zwierzęcia potrafi zdecydowanie zmienić jej spokojniejsze wcześniej zachowanie. Posługuje się głosem i jest gotowa działać z dala od bezpośredniej pomocy człowieka. Jej niezależność szczególnie ujawnia się tam, gdzie sama musi wybrać drogę i sposób podejścia.