Wonambi
Wonambi naracoortensis
ok. 5 mRekonstrukcja · płeć nieokreślona
długość całkowita
długość całkowita
wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaPomiar: bok
- Masa · szacunek
- Nie przypisano masy przedstawionej rekonstrukcji
Wonambi — porównanie wielkości
Wonambi naracoortensis był dużym australijskim wężem należącym do wymarłej rodziny Madtsoiidae. Jego szczątki pochodzą z pliocenu i plejstocenu południowej Aust
Porównanie sylwetek
Długość
wzdłuż osi ciała · od pyska do końca ogonaWymiary rekonstrukcji · szacunki kopalne
Długość całkowitaPodziałka w m
012345
ok. 5 m
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Wonambi — porównanie wielkości — opis i źródła
Wonambi naracoortensis był dużym australijskim wężem należącym do wymarłej rodziny Madtsoiidae. Jego szczątki pochodzą z pliocenu i plejstocenu południowej Australii, między innymi z jaskiń Naracoorte. Znane kości czaszki, szczęk i kręgosłupa pozwalają odtwarzać jego anatomię znacznie dokładniej niż u węży znanych wyłącznie z pojedynczych kręgów.
Nie był po prostu dawnym gatunkiem współczesnego pytona. Budowa połączeń kości czaszki wskazuje na inne możliwości ruchu szczęk, a badania ucha wewnętrznego sugerują dość ogólny sposób korzystania ze środowiska. Plansza wykorzystuje orientacyjny górny punkt długości około 5 m. Głowa pozostaje proporcjonalnie niewielka, a wzór łusek i kolory są interpretacją ilustratora.
South Australia DEW · Wonambi, published size reference ↗Palci et al. (2018) · anatomy and palaeoecology ↗Scanlon (2005) · cranial morphology ↗Flinders University · Wonambi naracoortensis, composite skull ↗Szczęki Wonambi · J. D. Scanlon, CC BY-SA 4.0 ↗
5 m to górny, orientacyjny punkt wielkości podany przez South Australia DEW, nie średnia ani pomiar kompletnego osobnika. Profil dotyczy Wonambi naracoortensis, nie Wonambi barriei. Zachowane kości czaszki i kręgi ograniczają rekonstrukcję, ale nie zachowują barw ani pełnego obrysu żywego zwierzęcia. Obie ilustracje pokazują ten sam boczny tułów z lekkimi wygięciami; w drugim ujęciu tylko końcowy odcinek szyi i głowa zwracają się do widza. Długość biegnie po osi od pyska do końca ogona. Skalę drugiego ujęcia przeniesiono przez odpowiadający odcinek tułowia. Grubość, głowa, barwy i wysokość postawy są przybliżeniami paleoartu, nie osobnymi pomiarami z kości.