Diplodok — porównanie wielkości

Diplodok był wielkim czworonożnym roślinożercą późnej jury Ameryki Północnej. Długą szyję wieńczyła niewielka głowa, a jeszcze bardziej wydłużony ogon stopniowo zwężał się jak bicz. Zęby tworzyły rzędy przypominające grzebień. Jego szczątki pochodzą z formacji Morrison, która zachowała także allozaury, stegozaury i inne zauropody.

Długa szyja pozwalała sięgać po rośliny bez ciągłego przesuwania ciężkiego tułowia. Zakres dostępnych wysokości zależał od ruchomości stawów i tkanek podtrzymujących szyję. Budowa kręgów wskazuje na znaczenie silnych więzadeł, które mogły ograniczać wysiłek mięśni podczas utrzymywania głowy przed ciałem.

Szkielet Diplodocus carnegii stał się podstawą licznych odlewów muzealnych, w tym londyńskiego Dippy’ego. Dawniej montowano go z ogonem spoczywającym na ziemi. Późniejsze badania doprowadziły do uniesienia ogona, zgodnie z odtworzoną budową i równowagą zwierzęcia.