Sfinks — porównanie wielkości

Sfinks ma bardzo skąpą okrywę włosową, dzięki czemu dobrze widać jego mięśnie i fałdy skóry. Duże uszy, szeroko otwarte oczy i zaokrąglony brzuch nadają mu nietypowy wygląd. Delikatny meszek bywa wyczuwalny jak zamsz, a krótkie włosy mogą występować na nosie, uszach, łapach oraz ogonie. Skóra zachowuje kolory i wzory umaszczenia.

Początki współczesnej hodowli wiążą się z Kanadą, gdzie w 1966 roku urodził się bezwłosy kociak Prune. Później wykorzystano również niezależnie pojawiające się bezwłose koty z Toronto i Minnesoty. Kojarzenia z innymi kotami, między innymi devon rexami, pomogły zbudować populację rasy. Jej egzotyczna nazwa nie wskazuje na egipskie pochodzenie.

Sfinks jest zwykle bardzo kontaktowy, ciekawski i skory do zabawy. Aktywnie sprawdza przedmioty łapami, wspina się i chętnie towarzyszy człowiekowi w codziennych czynnościach. Często odpoczywa pod kocem albo tuż przy ciele opiekuna, wybierając ciepłe miejsca. Jego zainteresowanie ludźmi bywa tak wyraźne, że sam wielokrotnie inicjuje kontakt.