Kot birmański (Birman) — porównanie wielkości

Kot birmański ma mocny, wydłużony tułów i jedwabistą, półdługą sierść. Niebieskie oczy, ciemniejsze uszy, pysk oraz ogon łączą się z białymi znaczeniami na łapach. Przednie rękawiczki i tylne ostrogi należą do najbardziej charakterystycznych cech rasy. Szata jest mniej obfita w podszerstek niż u wielu północnych kotów długowłosych.

Tradycyjna nazwa święty kot Birmy nawiązuje do legend o azjatyckich świątyniach, lecz udokumentowana współczesna hodowla rozwijała się we Francji. Selekcja utrwaliła jasny tułów z ciemnymi znaczeniami i symetryczną bielą na łapach. Rasa ma odrębną historię od kota burmskiego, mimo podobnie brzmiących polskich nazw.

Birman jest zwykle towarzyski, łagodny i zainteresowany domowymi zajęciami. Chętnie przebywa w pobliżu opiekuna, obserwuje jego ruchy i dołącza do zabawy. Często komunikuje się ciszej niż syjam, używając delikatnego miauczenia. Zazwyczaj potrafi spokojnie odpoczywać wśród ludzi, a podczas krótkiej zabawy ujawnia ciekawość i dobrą zręczność.