Spaniel bretoński — porównanie wielkości

Spaniel bretoński to niewielki wyżeł o krótkim, zwartym tułowiu i lekkim, energicznym ruchu. Ma umiarkowanie długie, opadające uszy oraz sierść tworzącą delikatne frędzle na nogach. Biel łączy się u niego z barwnymi łatami i nakrapianiem. Niektóre psy rodzą się z krótkim ogonem, inne z długim. Mimo nazwy należy do wyżłów, które wskazują zwierzynę, zatrzymując się w stójce.

Rasa ukształtowała się w środkowej Bretanii z miejscowych psów myśliwskich. Na początku XX wieku planowa selekcja i kojarzenia pozwoliły ujednolicić ich typ. Projekt wzorca opracowano w Nantes w 1907 roku, a przyjęto rok później w Loudéac. Hodowcom zależało na wszechstronnym pomocniku: zdolnym przeszukiwać różny teren, wskazywać ptactwo i przynosić je po strzale.

Bretończyk jest zwykle żywy, towarzyski i uważny na człowieka. Szybko przechodzi od spokojnego kontaktu do intensywnej aktywności, szczególnie gdy trafi na ciekawy zapach. Chętnie współpracuje, ale podczas eksploracji wykazuje też własną inicjatywę.