Szpak
Sturnus vulgaris
długość całkowita
wzdłuż osi ciała · od końca dzioba do końca ogonaPomiar: bok
- Masa
- Brak źródłowej masyNie przypisano masy ilustracji
Szpak z daleka wydaje się czarny, lecz jego pióra odbijają zielone i fioletowe odcienie. Jasne plamki są szczególnie wyraźne w zimowym upierzeniu. Wiosną dziób
wzdłuż osi ciała · od końca dzioba do końca ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Sturnus vulgaris
wzdłuż osi ciała · od końca dzioba do końca ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Szpak z daleka wydaje się czarny, lecz jego pióra odbijają zielone i fioletowe odcienie. Jasne plamki są szczególnie wyraźne w zimowym upierzeniu. Wiosną dziób staje się żółty.
Na łąkach, polach i miejskich trawnikach chodzi energicznie, wyszukując bezkręgowce. Zjada też owoce i nasiona. Jest ptakiem społecznym i poza okresem lęgowym tworzy stada, czasem wykonujące efektowne wspólne loty.
Gniazduje w dziuplach oraz otworach budynków. Jego głos zawiera gwizdy i naśladowane dźwięki.
Długość całkowita: od końca dzioba do końca ogona. około 21,5 cm ADW. Punkt dotyczy opisanego przykładu lub zakresu źródłowego; nie stanowi normy dla wszystkich osobników. Wysokość postawy wynika z proporcji obrazu, a przód jest przybliżoną projekcją.