Owczarek pikardyjski (Berger Picard) — porównanie wielkości

Owczarek pikardyjski ma mocną, dość lekką sylwetkę i duże stojące uszy. Szorstka sierść układa się naturalnie, nadając mu lekko potargany wygląd. Brwi i broda podkreślają wyraz pyska, a długie nogi pozwalają na swobodny, wydajny ruch. Jest wytrzymały i sprawnie porusza się po nierównym podłożu.

Pomagał prowadzić i chronić stada w północnej Francji. Na wystawie pokazano go już w 1863 roku, obok beauceronów i briardów, zanim hodowla wyraźnie rozdzieliła te regionalne owczarki. Później utrwalano pikardyjski typ osobno, zachowując jego szorstką sierść oraz duże uszy. Historia rasy wiąże się przede wszystkim z praktyczną pracą przy owcach i pilnowaniem gospodarstw.

Pikard jest zwykle zrównoważony, uważny i blisko związany ze swoimi ludźmi. Chętnie uczestniczy we wspólnych zajęciach, ale potrafi również samodzielnie ocenić sytuację. Wobec obcych często najpierw obserwuje, zamiast od razu szukać kontaktu. Zaufanie do przewodnika pomaga mu zaangażować się w naukę; jego pojętność łączy się z wrażliwością i wyraźną potrzebą sensownego, czytelnego porozumienia.