Gryfon Korthalsa
FCI 107
w kłębie
- Masa
- 22,7–31,8 kg
Gryfon Korthalsa to mocno zbudowany wyżeł o nieco wydłużonym tułowiu i twardej, szorstkiej sierści. Wyraźne brwi, wąsy i broda nadają mu łagodny, nieco potargan
Podłoże kłąbWartości referencyjne · szczegóły w opisach
FCI 107
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Gryfon Korthalsa to mocno zbudowany wyżeł o nieco wydłużonym tułowiu i twardej, szorstkiej sierści. Wyraźne brwi, wąsy i broda nadają mu łagodny, nieco potargany pysk. Najbardziej typowa jest stalowoszara okrywa z brązowymi łatami. Ma opadające uszy oraz mocne nogi, a gęsty włos pomaga osłaniać ciało podczas poruszania się przez zarośla.
W drugiej połowie XIX wieku Eduard Karel Korthals prowadził planową hodowlę szorstkowłosych psów myśliwskich. Zależało mu na wszechstronnym pomocniku, który potrafiłby wyszukiwać i wystawiać zwierzynę, a także pracować po strzale. Kolejne pokolenia dobierano do pracy na różnym podłożu i w wodzie. Nazwisko hodowcy pozostało w powszechnie używanej nazwie rasy, choć jej oficjalne określenie bywa również tłumaczone jako wyżeł szorstkowłosy Korthalsa.
Gryfon zwykle jest łagodny w kontakcie z bliskimi i mocno przywiązuje się do opiekuna. Chętnie podejmuje wspólne zajęcia, zachowując dużo inicjatywy podczas szukania. Jest wytrwały i zainteresowany otoczeniem, ale potrafi pracować metodycznie, bez chaotycznego pobudzenia. W znanym domu bywa czuły oraz towarzyski, a pojawienie się kogoś obcego szybko zauważa.