Koń Przewalskiego
Equus ferus przewalskii
ok. 130 cmDorosły samiec
w kłębie
w kłębie
- Masa
- 250–360 kgDorosłe zwierzęta
Koń Przewalskiego — porównanie wielkości
Koń Przewalskiego (Equus ferus przewalskii) jest dzikim koniem związanym ze stepami i półpustyniami Azji. Ma zwartą sylwetkę, płową okrywę, stojącą grzywę i cie
Porównanie sylwetek
Wysokość
Podłoże kłąbWartości referencyjne · szczegóły w opisach
WysokośćPodziałka w m
00,511,5
ok. 130 cm
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Koń Przewalskiego — porównanie wielkości — opis i źródła
Koń Przewalskiego (Equus ferus przewalskii) jest dzikim koniem związanym ze stepami i półpustyniami Azji. Ma zwartą sylwetkę, płową okrywę, stojącą grzywę i ciemniejsze dolne części kończyn.
Żywi się trawami i ziołami. Przemieszcza się między pastwiskami, wodopojami i miejscami odpoczynku, a zimą korzysta również z osłoniętych dolin. Dostępność niskiej roślinności oraz wody wpływa na codzienne trasy i sezonowe użytkowanie krajobrazu.
Żyje w grupach rodzinnych z ogierem albo w grupach kawalerskich. Historia gatunku obejmuje zanik dzikich populacji i późniejszy powrót dzięki hodowli zachowawczej oraz reintrodukcjom.
Dorosłe zwierzęta mają zróżnicowaną wielkość zależnie od płci i populacji; plansza używa porównawczego punktu około 130 cm w barku, w zakresie około 120–140 cm. Wysokość w barku mierzy się pionowo od podłoża do najwyższego punktu tułowia nad łopatką. Nie wlicza się rogów, poroża, uszu ani uniesionej głowy, dlatego ozdoby widoczne na ilustracji nie zmieniają porównania. Wartość na planszy jest zaokrąglonym punktem dla dorosłego osobnika, a nie granicą wielkości całego gatunku. Rzeczywiste wymiary zależą od wieku, płci, kondycji oraz regionu. Dostępność pokarmu i warunki siedliska także wpływają na rozmiar lokalnych populacji. Mapa pokazuje przybliżony zasięg, a nie obecność w każdym zaznaczonym miejscu. W obrębie jednego gatunku wielkość może różnić się między populacjami, a publikowane przedziały często łączą pomiary z różnych obszarów. Dlatego pojedynczy punkt porównawczy służy do wspólnego oglądania sylwetek, nie do określania wzrostu konkretnego osobnika. Ilustracje pokazują spokojną pozycję czworonożną; nie przedstawiają skoku ani maksymalnego wyciągnięcia szyi. W przypadku antylop i owiec rogi są widoczne, ale nie uczestniczą w pomiarze barku.