Kudu małe
Tragelaphus imberbis
ok. 100 cmDorosły samiec
w barku
w barku
- Masa
- zależnie od płci i populacjiDorosłe zwierzęta
Kudu małe — porównanie wielkości
Kudu małe (Tragelaphus imberbis) jest antylopą suchych zarośli i ciernistych lasów Afryki Wschodniej. Samce noszą spiralne rogi oraz mają ciemniejszą okrywę niż
Porównanie sylwetek
Wysokość
Podłoże barkWartości referencyjne · szczegóły w opisach
WysokośćPodziałka w m
00,20,40,60,81
ok. 100 cm
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Kudu małe — porównanie wielkości — opis i źródła
Kudu małe (Tragelaphus imberbis) jest antylopą suchych zarośli i ciernistych lasów Afryki Wschodniej. Samce noszą spiralne rogi oraz mają ciemniejszą okrywę niż samice.
Zjada liście, pędy i owoce. Korzysta przede wszystkim z roślinności krzewiastej, która zapewnia jednocześnie pokarm i schronienie. W gęstych zaroślach może żerować skrycie, a znaczną część aktywności przenosi na zmierzch oraz noc.
Zazwyczaj przebywa samotnie lub w niewielkich grupach. Ostrożne poruszanie się i wybór osłoniętych tras pozwalają unikać bezpośredniego kontaktu z drapieżnikami. Jasne pręgi rozbijają zarys ciała w plamistym świetle ciernistej roślinności.
Dorosłe zwierzęta mają zróżnicowaną wielkość zależnie od płci i populacji; plansza używa porównawczego punktu około 100 cm w barku, w zakresie 90–110 cm. Wysokość w barku mierzy się pionowo od podłoża do najwyższego punktu tułowia nad łopatką. Nie wlicza się rogów, poroża, uszu ani uniesionej głowy, dlatego ozdoby widoczne na ilustracji nie zmieniają porównania. Wartość na planszy jest zaokrąglonym punktem dla dorosłego osobnika, a nie granicą wielkości całego gatunku. Rzeczywiste wymiary zależą od wieku, płci, kondycji oraz regionu. Dostępność pokarmu i warunki siedliska także wpływają na rozmiar lokalnych populacji. Mapa pokazuje przybliżony zasięg, a nie obecność w każdym zaznaczonym miejscu. W obrębie jednego gatunku wielkość może różnić się między populacjami, a publikowane przedziały często łączą pomiary z różnych obszarów. Dlatego pojedynczy punkt porównawczy służy do wspólnego oglądania sylwetek, nie do określania wzrostu konkretnego osobnika. Ilustracje pokazują spokojną pozycję czworonożną; nie przedstawiają skoku ani maksymalnego wyciągnięcia szyi. W przypadku antylop i owiec rogi są widoczne, ale nie uczestniczą w pomiarze barku.