Impala
Aepyceros melampus
w barku
- Masa
- 40–60 kgDorosłe zwierzęta
Impala (Aepyceros melampus) jest smukłą antylopą Afryki Wschodniej i Południowej. Zasiedla sawanny oraz mozaikę zadrzewionych łąk, korzystając z otwartych pastw
Podłoże barkWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Aepyceros melampus
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Impala (Aepyceros melampus) jest smukłą antylopą Afryki Wschodniej i Południowej. Zasiedla sawanny oraz mozaikę zadrzewionych łąk, korzystając z otwartych pastwisk i sąsiedztwa osłaniającej roślinności. Rudobrązowa okrywa kontrastuje z jaśniejszym brzuchem i ciemnymi znaczeniami; dorosłe samce mają lirowato wygięte rogi.
Zjada trawy, liście i młode pędy. Może przechodzić od wypasu niskiej roślinności do obgryzania krzewów, zależnie od sezonowej dostępności pokarmu. Takie łączenie dwóch sposobów żerowania pomaga wykorzystywać zmienny krajobraz sawanny.
Struktura stad zmienia się w ciągu roku. Samice z młodymi i grupy samców mogą przebywać oddzielnie, a w okresie rozrodu część samców broni terytoriów. Impala jest bardzo sprawna w biegu i skokach, co pomaga pokonywać przeszkody oraz reagować na drapieżniki.
Dorosłe zwierzęta mają zróżnicowaną wielkość zależnie od płci i populacji; plansza używa porównawczego punktu około 85 cm w barku, w zakresie 75–95 cm. Wysokość w barku mierzy się pionowo od podłoża do najwyższego punktu tułowia nad łopatką. Nie wlicza się rogów, poroża, uszu ani uniesionej głowy, dlatego ozdoby widoczne na ilustracji nie zmieniają porównania. Wartość na planszy jest zaokrąglonym punktem dla dorosłego osobnika, a nie granicą wielkości całego gatunku. Rzeczywiste wymiary zależą od wieku, płci, kondycji oraz regionu. Dostępność pokarmu i warunki siedliska także wpływają na rozmiar lokalnych populacji. Mapa pokazuje przybliżony zasięg, a nie obecność w każdym zaznaczonym miejscu. W obrębie jednego gatunku wielkość może różnić się między populacjami, a publikowane przedziały często łączą pomiary z różnych obszarów. Dlatego pojedynczy punkt porównawczy służy do wspólnego oglądania sylwetek, nie do określania wzrostu konkretnego osobnika. Ilustracje pokazują spokojną pozycję czworonożną; nie przedstawiają skoku ani maksymalnego wyciągnięcia szyi. W przypadku antylop i owiec rogi są widoczne, ale nie uczestniczą w pomiarze barku.