Królik europejski łączy otwarte żerowiska z podziemnymi schronieniami. Najlepiej korzysta z miejsc, gdzie gleba umożliwia kopanie, a pobliskie zarośla zapewniaj
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Oryctolagus cuniculus
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Królik europejski łączy otwarte żerowiska z podziemnymi schronieniami. Najlepiej korzysta z miejsc, gdzie gleba umożliwia kopanie, a pobliskie zarośla zapewniają osłonę. Rozbudowane systemy nor mogą być używane przez grupę zwierząt i mieć liczne wejścia.
Żeruje głównie na trawach oraz roślinach zielnych. Wychodząc na powierzchnię, pozostaje czujny i zwykle ma możliwość szybkiego powrotu do schronienia. Relacje między sąsiadami obejmują hierarchię i oznaczanie zapachem. Dostępność pokarmu oraz zagęszczenie wpływają na organizację grupy.
Samica rodzi bezradne młode w wyścielonym gnieździe. Potomstwo początkowo nie widzi i pozostaje pod ziemią. Gatunek jest przodkiem królików domowych, jednak ich rasy różnią się znacznie od dzikich populacji. Introdukcje poza rodzimym zasięgiem potrafiły silnie zmienić miejscową roślinność i relacje między zwierzętami.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. ADW: 38–50 cm dzikich królików, bez jawnej definicji osi. Na planszy przyjmujemy głowę i tułów, bez dodawania ogona; to interpretacja ilustracyjna, nie dane ras domowych. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.