Kangur górski, nazywany także wallaroo, zamieszkuje skaliste i pagórkowate obszary Australii. Wybiera krajobraz oferujący osłonę przed gorącem: skały, nawisy i
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Osphranter robustus
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Kangur górski, nazywany także wallaroo, zamieszkuje skaliste i pagórkowate obszary Australii. Wybiera krajobraz oferujący osłonę przed gorącem: skały, nawisy i zacienione zagłębienia. Zasięg obejmuje kilka podgatunków, które różnią się szatą. Samce często mają ciemniejsze ubarwienie niż samice, ale lokalne formy nie wyglądają jednakowo.
Żywi się przede wszystkim trawami, uzupełniając dietę inną roślinnością. Przemieszcza się pomiędzy schronieniami i żerowiskami w obrębie wykorzystywanego obszaru. Znaczenie mają jakość pokarmu oraz możliwość oszczędzania wody. Dobowy rytm zależy od temperatury i warunków, w jakich przebywa dana populacja.
Skład grup zmienia się. Samce mogą rywalizować, przyjmując wyprostowaną postawę i wykorzystując silne kończyny. Młode rozwija się w torbie matki, a później stopniowo zaczyna opuszczać ją podczas żerowania.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. HMW: długość głowy i tułowia samców, obejmująca zmienność geograficzną i podgatunki. Ogon 55,1–90,1 cm wyłączony. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.