Jeżozwierz południowoafrykański korzysta z wielu siedlisk z dostateczną roślinnością i osłoną. Chętnie wybiera skaliste wzgórza oraz wychodnie, gdzie znajduje k
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Hystrix africaeaustralis
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Jeżozwierz południowoafrykański korzysta z wielu siedlisk z dostateczną roślinnością i osłoną. Chętnie wybiera skaliste wzgórza oraz wychodnie, gdzie znajduje kryjówki. Może odpoczywać w jaskiniach, norach innych zwierząt lub własnych schronieniach. Na żer wychodzi przede wszystkim nocą, choć zdarzają się również obserwacje za dnia.
Żywi się głównie korzeniami, bulwami, cebulami, opadłymi owocami oraz korą. Mocne pazury pomagają wydobywać podziemne części roślin. Opisywano także gryzienie kości, które może dostarczać brakujących składników mineralnych.
Spotyka się pojedyncze osobniki oraz niewielkie grupy rodzinne. Oboje rodzice mogą długo opiekować się młodymi. Kolce służą obronie, a nie są wystrzeliwane. Jeżozwierz stroszy je podczas zagrożenia. W obronie może także kierować ku napastnikowi tylną część ciała, uzbrojoną w ostre kolce.
nos → nasada ogona; ogon wyłączony. HMW: długość głowy i tułowia 630–805 mm. Ogon 10,5–13 cm i wystające kolce wyłączone. Punkt to środek zakresu, a nie średnia populacji. Wysokość obrysu wynika z proporcji ilustracji; przód jest przybliżoną projekcją.