Bharal (niebieska owca)
Pseudois nayaur
ok. 71 cmDorosły samiec
w barku
w barku
- Masa
- 35–75 kgDorosłe zwierzęta
Bharal (niebieska owca) — porównanie wielkości
Bharal (Pseudois nayaur), nazywany niebieską owcą, jest górskim przedstawicielem wołowatych Himalajów i Wyżyny Tybetańskiej. Zamieszkuje skaliste hale oraz stro
Porównanie sylwetek
Wysokość
Podłoże barkWartości referencyjne · szczegóły w opisach
WysokośćPodziałka w cm
020406080
ok. 71 cm
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Bharal (niebieska owca) — porównanie wielkości — opis i źródła
Bharal (Pseudois nayaur), nazywany niebieską owcą, jest górskim przedstawicielem wołowatych Himalajów i Wyżyny Tybetańskiej. Zamieszkuje skaliste hale oraz strome, otwarte zbocza. Szarawa okrywa dobrze zlewa się z kamienistym otoczeniem, przez co nieruchome zwierzęta bywają trudne do dostrzeżenia.
Żywi się przede wszystkim trawami i turzycami. Wyszukuje roślinność na wysokogórskich pastwiskach, gdzie okres wzrostu jest krótki, a dostępność pokarmu silnie zmienia się sezonowo. Bliskość skał zapewnia drogi ucieczki z otwartych miejsc żerowania.
Żyje w stadach, których skład zależy między innymi od pory roku. Dorosłe samce wyróżniają się masywniejszą sylwetką i silniej rozwiniętymi rogami. Sprawne poruszanie się po stromym podłożu pomaga reagować na zagrożenia. Bharale są ważną zdobyczą irbisów, stanowiąc jeden z elementów sieci pokarmowej wysokich gór Azji.
Dorosłe zwierzęta mają zróżnicowaną wielkość zależnie od płci i populacji; plansza używa porównawczego punktu około 75 cm w barku, w zakresie 65–90 cm. Wysokość w barku mierzy się pionowo od podłoża do najwyższego punktu tułowia nad łopatką. Nie wlicza się rogów, poroża, uszu ani uniesionej głowy, dlatego ozdoby widoczne na ilustracji nie zmieniają porównania. Wartość na planszy jest zaokrąglonym punktem dla dorosłego osobnika, a nie granicą wielkości całego gatunku. Rzeczywiste wymiary zależą od wieku, płci, kondycji oraz regionu. Dostępność pokarmu i warunki siedliska także wpływają na rozmiar lokalnych populacji. Mapa pokazuje przybliżony zasięg, a nie obecność w każdym zaznaczonym miejscu. W obrębie jednego gatunku wielkość może różnić się między populacjami, a publikowane przedziały często łączą pomiary z różnych obszarów. Dlatego pojedynczy punkt porównawczy służy do wspólnego oglądania sylwetek, nie do określania wzrostu konkretnego osobnika. Ilustracje pokazują spokojną pozycję czworonożną; nie przedstawiają skoku ani maksymalnego wyciągnięcia szyi. W przypadku antylop i owiec rogi są widoczne, ale nie uczestniczą w pomiarze barku.