Wyżeł weimarski — porównanie wielkości

Wyżeł weimarski wyróżnia się jednolicie szarą sierścią, szerokimi opadającymi uszami i jasnymi, zwykle bursztynowymi oczami dorosłego psa. Ma długi, silny tułów oraz dobrze umięśnione nogi. Najbardziej znana jest odmiana krótkowłosa, lecz istnieje także długowłosa, z frędzlami na kończynach i ogonie. W obu przypadkach pozostaje dużym, sprawnym wyżłem o wyraźnie użytkowej budowie.

Psy tego typu utrzymywano na dworze w Weimarze już w pierwszej części XIX wieku. Wcześniejsze pochodzenie bywa opisywane różnie, natomiast dobrze udokumentowany rozwój rasy wiąże się z myśliwymi i leśnikami środkowych Niemiec, zwłaszcza Turyngii. Hodowlę prowadzono pod kątem wszechstronnej pracy: wyszukiwania zwierzyny, stójki, tropienia oraz aportowania także z wody. Pod koniec XIX wieku zaczęto ją porządkować w księgach hodowlanych.

Weimaraner silnie angażuje się w kontakt z opiekunem i chętnie podejmuje wspólne zadania. Jest przy tym wytrwały, uważny i zdolny do samodzielnego rozwiązywania problemów. Ciekawy zapach potrafi całkowicie go pochłonąć, a niezrealizowana energia łatwo znajduje ujście w innych zajęciach. Wobec nieznajomych bywa czujny i potrzebuje czasu, zanim podejmie swobodny kontakt.