Schweizerischer Niederlaufhund — porównanie wielkości

Mały gończy szwajcarski ma wydłużony tułów, krótkie, mocne nogi i długie uszy. Umaszczenia odpowiadają czterem odmianom większego gończego szwajcarskiego: berneńskiej, jurajskiej, lucerneńskiej oraz szwicańskiej. Nie jest jednak po prostu wyjątkowo małym osobnikiem tamtej rasy. Jego niska sylwetka została utrwalona jako cecha odrębnej populacji użytkowej.

Na przełomie XIX i XX wieku w szwajcarskich kantonach wprowadzano ograniczone tereny łowieckie. Dotychczasowe gończe uznano za zbyt szybkie do takiego sposobu polowania. Dobór i odpowiednie kojarzenia miały więc stworzyć niższego psa, poruszającego się wolniej, ale zachowującego dobry węch. Klub rasy powstał w 1905 roku. Oprócz gonienia zwierzyny ceniono umiejętność odnajdywania jej po strzale.

To pies przyjazny i wytrwały, którego spokojny kontakt z ludźmi może przechodzić w duże ożywienie przy interesującym zapachu. Potrafi długo utrzymywać trop i radzić sobie z trudnym podłożem. Poszukiwania sygnalizuje melodyjnym głosem.