Shiba inu — porównanie wielkości

Shiba inu to niewielki, mocno zbudowany szpic o stojących uszach i ogonie zawiniętym nad grzbietem. Ma szerokie policzki, spiczasty pysk i gęstą sierść z miękkim podszerstkiem. U wielu psów uwagę zwracają jasne włosy na policzkach, spodzie pyska i ciała, określane jako urajiro. Jej zwarta sylwetka łączy siłę ze zwinnością, szczególnie widoczną podczas biegu po nierównym terenie.

Rasa pochodzi z górzystych obszarów Japonii położonych od strony Morza Japońskiego. Miejscowe psy wykorzystywano do polowania na drobną zwierzynę i ptaki. Po sprowadzeniu europejskich psów myśliwskich częste krzyżowanie zagroziło zachowaniu rodzimego typu. W pierwszej połowie XX wieku rozpoczęto jego ochronę i ujednolicanie hodowli. Wzorzec powstał w 1934 roku, a trzy lata później shibę uznano w Japonii za pomnik przyrody.

Shiba jest czujna, spostrzegawcza i przywiązana do swoich ludzi, lecz zachowuje dużą niezależność. Często sama decyduje o nawiązaniu kontaktu, a wobec obcych zachowuje dystans. Szybko zauważa ruch oraz nowe zapachy. Potrafi długo zajmować się czymś, co ją zainteresuje, a na powtarzane polecenia odpowiadać znacznie mniej ochoczo niż na własny pomysł.